Unus pro omnibus, omnes pro uno*

چند وقت پیش در یکی از اولین جلسات توجیهی آنلاین برای بازگشایی بود که خانم سخن گو برای نشان دادنِ نقشِ ماسک میگفت: من ماسک میزنم که تو حفظ بشی و توهم ماسک بزن که من حفظ بشم یا آنطور که شعارِ ملی سوییس میگوید:‌ یکی برای همه و همه برای یکی. 

کرونا اساسا بهای سنگینی هست برای اینکه یادمان بدهد نفع عمومی، منفعت فردی می آورد و نقض فردی، جامعه ای را از پا می اندازد اما به هرحال یادمان نباید برود که این کرونا بود که نشان داد دنیا با وجود تمام مرزها و من خوبم و تو بدی های فرهنگی و جغرافیایی، چطور میتواند از روی همه مان رد بشود. که یادمان بیاورد ما همه شوالیه های یک میز گردیم و برای بقا، برای آینده که از آن ما باشد، برای آزادی، برای خوشبختی، و برای هزار ریز و درشت دیگر، باید همه برای یکی  و یکی برای همه باشیم تا نتیجه بدهد. حالا تو ماسک را بگذار نماد همه ی قدم های ریز و درشتی که هرکسی باید بیشتر از آنکه برای خودش برمیدارد، برای جامعه ی اطرافش بردارد تا خودش هم یک جایی از این چرخه، نصیب ببرد از دست آوردِ نهایی. دنیا ولی هیچ وقت آرمانشهر نبوده، احتمالا هیچ وقت هم آرامانشهر نخواهد بود، من فقط مطمئنم اگر هر روز دو سه نفری بیشتر شوالیه بشوند، امید راهش را به آینده پیدا میکند از میانِ انبوهِ جلادهایش.

به سیریوس، هرکس به یک دلیلی از رویارویی با مرگ می ترسد، من؟ به دلیل دیگر ندیدن تو. هرکس به یک دلیلی میخواهد به حیات پس از مرگ باور داشته باشد، من؟ به دلیل دوباره دیدن تو! 

*همان یکی برای همه، همه برای یکی به لاتین!