جان کندن!

روزی اگر گریه تان آمد، جلویش را نگیرید، حساب موقعیت را تا میشود بی خیال شوید و به خاطر شرایط و آدم ها، اشک هایتان را لا پوشانی پلک زدن های زیادی و آب دهان غورت دادن های عمیق نکنید؛ که اگر اینگونه باشد، بغض های ماسیده در گلویتان، سر خر میشود! میماند و به هر جان کندنی، نمیرود... میماند و مدام غم ترشح میکند و ذره ذره جایی در سمت چپ قفسه سینه یتان، رسوب میدهد... میماند و شادترین لحظاتتان را هم به اشاره ای می مکد و از هم می پاشد، بد جهنمی درست میکند برایتان این بغض های کم محلی دیده، تحقیر شده...

به سیریوس، کاش تو بودی، مرا میفرستادی کوهی را بکنم که اینطور به جان خودم نیوفتم...