چرا در گنجه بازه؟

و حالا، در حالی که هنوز فقط یک میان ترم داده ام، و در حالی که هنوز آزمایشگاه طاقت فرسایم با گزارش کارهای پر و پیمان و وضعیت اضطراری دو جلسه ی 3 ساعته در هفته اش شروع نشده است، و در حالی که هنوز با استاد احتمالی پروژه ام به توافق نرسیده ام... و در حالی که هنوز تازه اردیبهشت ماه است... ، من به اندازه ی آخر خرداد خسته ام... دلم میخواد امروز که تموم شد، بیام خونه و تخت بگیرم بخوابم تا فرداش... فرداش دیر ترین زمانی که میتونم پا شم و برم سر یکه کلاس روزان 3شنبه، با نازنین استادش، بعدش باز برگردم و تخت بگیرم بخوابم... اما اینها آن چیزی است که دلم میخواهد... زندگیم چه میخواهد؟ دادن یک میان ترم بی شاخ و دم آن هم ساعت 7.5 روز 4شنبه... پسش هم شروع آن آزمایشگاه کابوسی که استادش حتا حاضر نیست فقط همان یک روز را نیم ساعت دیرتر شروع کند که سر جلسه ی امتحان، اضطراب تاخیر دیگر نداشته باشی... پسش هم یک وقت دکتر ِ غوز بالای غوز ساعت 7.5 شب... که دقیق ترش در بهترین شرایط میخواهد بشود 8.5 شب... و دیر رسیدن خانه... و خسته و مچاله خوابیدن... فرداش هم در یک ناکجایی کارگاه داشتن... وقت کم داشتن برای دوره ی درس و امتحان بعدی و ... همین طور پشت هم کار و کار و کار...

من دلم از ترم های زوج خون است، از ترم های زوج حاوی انتخابات...

به سیریوس، بیا امیدوار باشیم، نه به این روزهای نکبتی که نفس نمی ماند، که به تو...