اینجا مردم بی نوبت فقیر میشوند...

فقر یعنی در یک فروشگاه سه طبقه از انواع گوشت قرمز و ماهی و ماکیان و میوه جات و سبزی جات و صیفی جات و تخم مرغ و اطعمه و مواد شوینده و بهداشتی و چه و چه و چه ایستاده باشد و در میان فریاد های دو کیلو خیار و 5 کیلو سیب زمینی و 7 کیلو مرغ و 2 تا شونه تخم مرغ و 5 تا قوطی روغن و 5 کیلو گوشت گوساله بدون چربی، دست ببرد در پلاستیک های افتاده جلوی در میوه فروشی و یک کیسه از سیب زمینی هایی را بردارد که قد تخم کفتر هم نیستند و از شاگرد مغازه با هزار هزار شرم در دستان زیر چادر و چشم هایش بپرسد که اینها چند؟

پسش شاگرد قیمتی بپراند و زن بیچاره شرمش دوصد چندان شود که حالا باید با این خرید پیزوری اش بایستد در صف پرداخت به صندوق! و شاگرد که شرم را میفهمد بگوید" لازم نیست بری تو صف، برو ازون طرف 500 تومن بده به صندوق دار و برو" ... 

لااقل فقر در صف ایستادن نمیخواهد... 

به سیریوس، سیل که راه بیوفتد، سد پلک را می شکند، اشک از پلک های بسته هم جاری شدنی است...