once

و یک داستان خوب میتواند این باشد که من، یکروز ساز دهنیم را بردارم و بروم سروقت خیابانی، یک خیابان شلوغ... یک خیابان با پیاده رویی بزرگ، یک پیاده رو با درخت هایی سربرافراشته به آسمان... و یک آسمانی که آنروز آفتابی باشد و سراسر آبی... بعد من جایی در پیاده بایستم... جایی که پشتم یک دیوار نسبتن قدیمی باشد... سازدهنیم را به دست بگیرم و شروع کنم به نواختن... آن روز حتمن باید روزی باشد که خوب مینوازم نت ها را ... طوری که آماتور بودن از سر و وریختم ببارد، اما وقتی در ساز دمیدم، معلوم شود چند مرده حلاجم... بعد همین طور نفس به نفس ساز بدهم و بدهم تا نزدیکای های غروب... ان لحظه که تازه آسمان عزم میکند که خورشیدش را دریغ کند یا نه ان لحظه که زمین تازه تصمیم میگیرد به خورشید پشت کند... یا نه حتا آن لحظه که آن خیابان و پیاده رو و درخت هایش هوای ستارگان و ماه به سرشان میزند و با خورشید وداع میکنند... یک دل و هزار دلبر است زمین و خیابان ها و پیاده رو ها و درخت هایش، هیچ میدانستی؟ میگفتم... خلاصه که تا همین موقع ها وصفش رفت نوازش کنم هارمونیکا را با نفس هایم و از یادم رفته باشد که چرا عزم این خیابان و این پیاده رو را کردم... و درست آن موقع که غرق شده ام در صدای ساز و چشم هایم را بسته ام تا هیچ جنبنده ای مانعی بر تمرکزم نشود، بهترین نوای دنیا را خلق کنم... پسش که چشم هایم باز شد، تو را ببینم که ایستاده ای در وقابل من، آنچنان که چشم را یارای نگاه کردن به جز تویی نباشد... به محبتی لبخندی بزنی و به سخاوتی پولی در بساطم بیندازی... و نه به تحسینی یا به حس زیبایی شناسایی ای، که به اقبال تابناک من در آن لحظه، لب باز کنی که این قطعه که نواختی، از خودت بود؟

و این یک داستان خوب و آرامی است که دوستش دارم... اما یک ایرادی دارد... چون درست آخر داستان، وقتی چشم هایم را بستم و داستان را برای خودم تصویر کردم، یادم آمد که این داستان با کمی بالا و پایین، یکبار به زیبایی روایت شده... یکبار در "یکبار" ... !! *

به سیریوس، بدبختانه داستان هایم همه تکراریند... گاهی فکر میکنم تمام شعر ها و داستان ها و حرف های خوب دنیا زده شده اند... و این مرا بی رحمانه ناامید میکند...

* "یکبار" مثلن میتواند ترجمه ای باشد از "once" که اسم یک فیلم است که دوستش دارم... نوارنده آنجا گیتار میزد...