واران وارانه، واران ته رم که رد

احساس آدمی را دارم که کوره راهی کوهستانی را می پیماید و این قله ی را که رد کند، به دره ی خوشبختی می رسد، اما نفس بریده و کرکس ها را می بیند که بالای سرش طواف میکنند...

به سیریوس، از خودم بیشتر از کرکس ها میترسم و به تو بیشتر از دره ی خوشبختی امید دارم...!